koty, psy, króliki, szynszyle, chomiki, papugi, kanarki, szczury, myszki,

Syndrom urologiczny kotów

Syndrom urologiczny kotów

W skrócie SUK – jest to szereg schorzeń dróg moczowych, polegających między innymi na ich stanie zapalnym, a niekiedy również na niedrożności. Prowadzić to może do groźnych zaburzeń w całym organizmie, a przyczyn jest wiele. Na czym polega syndrom urologiczny kotów ? Jak go leczyć ?

Przyczyny choroby

Istnieje wiele czynników, które predysponują do wystąpienia syndromu urologicznego kotów. Wśród nich wymienia się wady anatomiczne układu moczowego, nowotwory pęcherza, cewki moczowej, infekcje pęcherza moczowego. Czasem przyczyny takiego stanu rzeczy niestety nie są znane – wtedy mówi się o idiopatycznym syndromie urologicznym kotów. Innymi czynnikami, które mają wpływ na SUK są :

  • wiek – predysponuje młode i dorosłe koty do postaci idiopatycznej tego schorzenia, choć generalnie może ono wystąpić niezależnie od liczby lat na koncie kota. W przypadku osobników starszych rozwija się po prostu na skutek innych chorób, lub zażywanych leków.
  • płeć – niestety kocury są bardziej narażone niż kotki ze względu na budowę anatomiczną ich cewek moczowych. U kotek na całej długości ma ona jednakowe wymiary, przede wszystkim stała jest średnica i dzięki temu nie dochodzi zazwyczaj do problemów z wypłukiwaniem piasku, czy też małych kamieni. U samców natomiast w końcowym odcinku cewka ulega zwężeniu i przez to jest większe prawdopodobieństwo częściowego, lub całkowitego jej zatkania kamieniem. W przypadku całkowitego jest to stan bezpośrednio zagrażający życiu, gdyż może dojść do zatrucia organizmu, lub pęknięcia pęcherza – prowadzi to do szybkiej śmierci. Warto dodać, że wtedy zwierzakowi dolega silny ból. Taka sytuacja wymaga natychmiastowej interwencji specjalisty.
  • dieta – odżywczość, świeżość i odpowiedni dobór do potrzeb pokarmu kota ma zasadnicze znaczenie w jego kondycji i skłonności do wielu chorób, nie tylko do syndromu urologicznego kotów. Duże znaczenie ma kontrola zawartości magnezu i fosforu w organizmie – ich zbyt duże stężenie zwiększa szanse na odkładanie się i powstawanie kamieni. Ważną rolę odgrywa także czas podawania posiłków – badania dowodzą, że pH moczu kota zaraz po zjedzeniu posiłku przechodzi w obojętne, które także sprzyja rozwojowi kryształów.
  • tryb życia – brak ruchu, sytuacje stresowe, zmiana otoczenia – to wszystko ma zdecydowany wpływ na kondycję kota. Czasem dla nas błahe sytuacje znacząco wpływają na samopoczucie kota, dlatego nie można zapominać o ich wrażliwości na nieznane dotąd bodźce.

Objawy

Objawy zależą od stadium rozwoju syndromu urologicznego kotów. Początkowo są typowe dla zapalenia pęcherza moczowego – częste oddawanie moczu, w dodatku w niewielkich ilościach; czasem może się pojawić w nim także krew. Niektóre koty swój ból przy czynnościach w kuwecie będą sygnalizować nieprawidłową postawą sugerującą dyskomfort, bądź będą miauczeć. Do innych objawów mogą należeć apatia, niepokój, częste wylizywanie okolic intymnych. Ważne jest, żeby w takiej sytuacji nie zwlekać, tylko jak najszybciej udać się do lecznicy, gdyż taki stan może zakończyć się zatkaniem cewki moczowej.

Leczenie syndromu urologicznego kotów

Lekarz weterynarii przede wszystkim będzie musiał ustalić przyczynę tego schorzenia – jeżeli źródłem powyższych zachowań kota będzie zapalenie pęcherza moczowego, przepisze leki przeciwzapalne, rozkurczowe, czasami antybiotyki. Jeżeli natomiast doszło już do zaczopowania cewki moczowej, konieczne będzie przepchnięcie kamienia do pęcherza przy użyciu cewnika, a następnie intensywne wypłukanie tego narządu. W przypadku dużych kamieni konieczna jest interwencja chirurgiczna.

Profilaktyka

Zapobieganie powstawaniu syndromu urologicznego kotów opiera się zapewnieniu pupilowi zdrowego trybu życia – odpowiednio zbilansowanej karmy, dużej ilości ruchu, ograniczaniu sytuacji stresowych i zapewnieniu stałego dostępu do wody, która pomaga wypłukiwać to, co zalega w pęcherzu.