koty, psy, króliki, szynszyle, chomiki, papugi, kanarki, szczury, myszki,

Berneński pies pasterski

Berneński pies pasterski Berneńczyki pochodzą prawdopodobnie aż od starożytnych molosów, które na tereny dzisiejszej Szwajcarii przywędrowały z legionami rzymskimi. Niestety żadne poważne źródła nie są w stanie potwierdzić tej teorii. Wiadomo na pewno, że pochodzą z okolic Berna, a dokładniej psy, które dały początek tej rasie były trzymane w zajeździe o nazwie Duerrbach. Od nazwy tego miejsca wywodzi się ich dawna nazwa ,,Duerrbachler’’. Alpejskie klimaty i użytkowanie wymogły na tych psach rozwój tak pięknej, gęstej sierści i wspaniałego charakteru. Berneńskie psy pasterskie jak sama nazwa mówi, służyły do pilnowania stad owiec, zaganiania, pilnowania gospodarstw, a nawet jako psy pociągowe taszczyły po górskich terenach wózki z różnymi wyrobami.

Berneński pies pasterski

Wygląd berneńczyka

Wystarczy tylko jeden rzut oka na psa tej rasy, żeby zobaczyć tak wiele cech tych cudownych czworonogów. Pierwszą rzeczą, która zwraca uwagę jest ich charakterystyczna trójbarwna, gęsta i długa sierść. Przeważa kolor czarny, jednak podpalany brąz zdobi policzki, łapy, klatkę piersiową i okolicę nad oczami. Atrakcyjności dodaje im biała strzałka na głowie i równie biały kołnierzyk. Budowa ciała jest mocna, silna, ale z pewną dozą szlachetności i elegancji. Do głowy przylegają trójkątne uszy, a z tułowiem łączy się ona za pomocą muskularnej szyi, która przechodzi w uwydatnione przedpiersie. Grzbiet berneńczyka jest prosty i kończy się zaokrąglonym zadem. Kończyny tego psa są dość długie, ale mocno zbudowane. Wysokość w kłębie dla psów oscyluje między 64-70cm, a dla suk 58-56cm. Waga odpowiednio powinna wynosić 38-50kg i 36-48kg.

Berneński pies pasterski

Charakter berneńskiego psa pasterskiego

Mówiąc o berneńczykach można mieć na myśli tylko jedno – najlepszy pies rodzinny. Jest bardzo łagodny, cierpliwy, przyjacielski i zrównoważony (jako szczeniak może być żywiołowy, ale z wiekiem staje się spokojniejszy). Te przymioty czynią berneńskie psy pasterskie idealnymi towarzyszami zabaw dla dzieci. Nie powinny jednak pozostawać z nimi bez nadzoru, bo pokaźnej postury pies może je niechcący przewrócić, lub ,,podać łapkę’’ i przypadkiem popchnąć dziecko.

Jako, że są psami pasterskimi, wymagają sporej dawki ruchu, jednak umiarkowanego – forsowne bieganie przy rowerze, czy sprint nie powinny mieć miejsca. Dorosłemu psu najlepiej poświęcić co najmniej 3 godziny spaceru. W przypadku, gdy berneńczyk będzie miał nierozładowane pokłady energii, może sam sobie znaleźć rozrywkę w postaci niszczenia przedmiotów w domu, co niekoniecznie zadowoli właściciela.

Dogadują się dobrze zarówno z innymi zwierzętami, jak i z obcymi ludźmi. Co najwyżej będą zachowywać dystans, do nieznanej im osoby, jednak nie powinny okazywać agresji. Jeżeli właściciel będzie odnosił się przyjaźnie do przybysza, pies również go zaakceptuje.

Jeszcze jedna ważną cechą berneńczyków, jest ich inteligencja. Szybko uczą się nowych komend i chętnie wykonują powierzone im zadania. Nie powinny sprawiać problemów wychowawczych, chyba, że właściciel okaże się niekonsekwentny, lub będzie stosował nieodpowiednie metody szkoleniowe. Jest to bardzo wrażliwy pies, więc wszelkie metody karania go biciem, szarpaniem, czy inną formą agresji wobec niego spowoduje, że czworonóg nie będzie chciał współpracować.

Berneński pies pasterski

Zdrowie

Zdecydowanie lepiej znoszą zimne miesiące, niż letnie upały. Latem więc na spacer udać się rano i wieczorem, kiedy temperatura nie jest aż tak wysoka, a w ciągu dnia zapewnić cień i miskę z wodą.

Niestety pomimo całego szeregu zalet, jakimi może poszczycić się berneński pies pasterski, żyje on krótko – średnia wieku wynosi 8,10 lat. Spora część psów tej rasy nie dożywa nawet niestety takiego wieku, gdyż są predysponowane do wielu rodzajów nowotworów. Są to przede wszystkim histiocytoza – powoduje zmiany nowotworowe komórek odpornościowych, które zaczynają atakować własny organizm; mastocytoma – guz powstający przez rozrost komórek tucznych (mastocytów). Jak to u dużych psów bywa, zdarzają się również dysplazje stawów biodrowych i łokociowych, a także skłonności do skrętów żołądka.